Ο συνθέτης, στιχουργός, μουσικός, ερμηνευτής αλλά και συγγραφέας εδώ και 20 χρόνια ακολουθεί μια συνεπή πορεία στο τραγούδι...
Οταν η ζωή είναι περίεργη, ξεκινάς να σπουδάσεις μαθηματικός στο Ηράκλειο της Κρήτης, παρακολουθείς μεταπτυχιακό κύκλο μαθημάτων Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου και παράλληλα «μπλέκεις» με τους Χαΐνηδες. Το μέλλον σου πλέον έχει χαραχτεί... και είναι η μουσική. Ο Μίλτος Πασχαλίδης, συνθέτης, στιχουργός, μουσικός, ερμηνευτής αλλά και συγγραφέας («Δύο Νύχτες στο Σαράντι», «Επόπτης»), εδώ και 20 χρόνια ακολουθεί μια απολύτως συνεπή πορεία στο τραγούδι. Συνάμα είναι ένας δημιουργός με λόγο και άποψη - όχι μόνο για την τέχνη του, αλλά και για τον κόσμο όπου ζει. Φυσικά, κάνει και κάποια λάθη: είναι ΑΕΚ...
Τραγουδάω...
Εκείνα τα τραγούδια που θα ήθελα να έχω γράψει. Και πασχίζω να βρω μια ισορροπία διότι, προφανώς, των άλλων είναι περισσότερα από τα δικά μου.
Συνθέτω...
Ολο και πιο δύσκολα, φοβάμαι... Επειτα από 20 χρόνια στην τραγουδοποιία, μου προέκυψε ένας γρίφος που όταν ήμουν νεότερος δεν φανταζόμουν την ύπαρξή του.
Συνεργάζομαι...
Κατά κανόνα με όσους θαυμάζω - είτε είναι μουσικοί είτε τραγουδιστές είτε τραγουδοποιοί. Και είμαι τυχερός. Εχω συνεργαστεί σχεδόν με όλους όσους θαυμάζω. Αυτούς που ζουν στην Ελλάδα, τουλάχιστον.
Φιλία...
Είναι εκείνη η σχέση που ζητάει διαρκώς πότισμα και έχει ως αναγκαία συνθήκη την αλήθεια. Γι' αυτό είναι ακριβή, σπάνια και ανεκτίμητη. Αγαπώ την κόρη μου και όλα τα παιδιά του κόσμου. Και την παιδική ηλικία του καθενός.
Γυρίζω την πλάτη...
Στην αγένεια. Στην αγνωμοσύνη. Στην κακία. Στον φθόνο. Και στις πάσης φύσεως άχρηστες πληροφορίες. Τα χρόνια περνούν την ώρα που εσύ κάνεις σχέδια για τα χρόνια που θα έρθουν. Δεν είναι δική μου ατάκα, αλλά την προσυπογράφω.
Αντιστέκομαι...
Στην απουσία έκπληξης. Μου αρέσει που μπορώ ακόμη να εκπλήσσομαι, είτε θετικά είτε αρνητικά. Με βοηθάει να κρατάω μέσα μου τα ελάχιστα ψήγματα παιδικότητας που μου απομένουν.
Ο έρωτας...
Είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ασθένεια. Θα μπορούσα να τον περιγράψω ως εμπύρετη τύφλωση. Είσαι τελείως στραβός και έχεις πυρετό, άλλοτε καίγεσαι και άλλοτε έχεις δέκατα. Και είναι η μόνη ασθένεια που λυπάσαι όταν περνάει.
Ηράκλειο και Καλαμάτα...
Είναι οι δυο πατρίδες μου. Στη μία γεννήθηκα, στην άλλη ανδρώθηκα. Τις συνέδεσα με ένα τραγούδι γιατί, δυστυχώς, δεν τις συνδέει κανένα καράβι. Αν πρόσθετα και τους Αμπελοκήπους, θα ήταν το αιώνιο τρίγωνο από το οποίο δεν μπορώ - και δεν θέλω - να ξεφύγω.
Κακιά συνήθεια...
Είναι ό,τι μας δένει στα παλιά. Αυτό που δεν αλλάζει όταν όλα αλλάζουν. Πιθανότατα, ο σκληρός πυρήνας της ύπαρξής μας.
Ο Αλκης Αλκαίος...
Υπήρξε ακριβός φίλος. Και καμαρώνω γι' αυτό. Κάθε φορά που λέω τραγούδια του σοκάρομαι που λείπει, που δεν θα τον ξαναδώ. Το ίδιο και ο Μητροπάνος. Και ο Μάνος Ξυδούς. Ολοι. Ο θάνατος των αγαπημένων μας είναι κάτι το αδιανόητο, το αφόρητα σκληρό, μου κάθεται στον λαιμό. Δεν τον χωνεύω με τίποτα.
Κρίση...
Είναι μια κενή λέξη με την οποία προσπαθούμε να περιγράψουμε αυτό που μας συμβαίνει τα τελευταία τρία χρόνια. Μάλλον πρόκειται για μια λέξη που ωραιοποιεί την κατάσταση. Οι κρίσεις είναι ακραία γεγονότα που, σε γενικές γραμμές, ξεκινούν με μια έξαρση, ύστερα έρχεται μια εκτόνωση και στο τέλος μια επιστροφή στην πρότερη, «κανονική» κατάσταση. Π.χ. κρίση άγχους, κρίση βήχα, κρίση τρέλας, κρίση ταυτότητας κ.λπ. Οταν ένα γεγονός παγιώνεται, δεν μπορούμε να μιλάμε για κρίση. Οταν δεν μπορείς να επιστρέψεις στην πρότερη κατάσταση, δεν μπορείς να μιλάς για κρίση. Αυτό που ζούμε, είτε τα τρία είτε τα 33 τελευταία χρόνια, εύκολη ή δύσκολη, ανέμελη ή ζορισμένη, συλλογική ή μοναχική, είναι απλά η ζωή μας.
Πολιτική και πολιτικοί...
Η χαώδης απόσταση από τη θεωρία στην πράξη. Στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, αδιάντροπα μέτριοι και οδυνηρά κατώτεροι των περιστάσεων.
Το φως...
Είναι παντού. Στο γέλιο των παιδιών, στις αγάπες, στα μάτια των φίλων, στην ομορφιά, στα ωραία τραγούδια, στη θάλασσα. Το φως είναι παντού, αρκεί να βγάλεις τα μαύρα γυαλιά.
Τα τραγούδια μου...
Το επιθυμητό: να σας παρηγορούν, να σας συντροφεύουν, να σας τσιγκλάνε, να σας χαϊδεύουν, να σας πειράζουν, να σας ενοχλούν, να σας κλείνουν το μάτι, να σας θυμίζουν τα όμορφα που κατοικούν εντός σας. Το εφικτό: δεν έχω ιδέα.
ΑΕΚ...
Νέα Φιλαδέλφεια, 1979, φιλικό με Στεάουα Βουκουρεστίου, με έχει πάει ο μπαμπάς μου. Η μάνα μου, άγρυπνος προφήτης όλων των δεινών, με προειδοποιεί: «Πάρε μαζί και τα γυαλιά σου». Την αγνοώ, ως συνήθως. Και το πληρώνω, ως συνήθως. Η μυωπία μόλις έχει κάνει την εμφάνισή της και δεν τη... σπουδαιολογώ. Το μόνο που έβλεπα εν μέσω αδιάλειπτης θολούρας ήταν κάτι τύπους να τρέχουν. Και ήξερα ότι οι κίτρινοι ήταν οι δικοί μας. Χάσαμε 2-0. Εφυγα από το γήπεδο διπλά σκασμένος. Εκ των υστέρων, χαίρομαι. Ηταν η μοναδική μας ήττα που δεν την είδα ποτέ.
Πότε & που
Ο Μίλτος Πασχαλίδης εμφανίζεται στις 28/8 στηνΤεχνόπολη, στο Γκάζι. Τον συνοδεύουν οι Μιρέλα Πάχου (πιάνο, ακορντεόν, τραγούδι), Δημήτρης Σινογιάννης (ηλεκτρική κιθάρα), ΔημήτρηςΜουτάφης (μπάσο), Ηλίας Δουμάνης (τύμπανα), Θύμιος Παπαδόπουλος (πνευστά).
Στις 21.30
Οταν η ζωή είναι περίεργη, ξεκινάς να σπουδάσεις μαθηματικός στο Ηράκλειο της Κρήτης, παρακολουθείς μεταπτυχιακό κύκλο μαθημάτων Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου και παράλληλα «μπλέκεις» με τους Χαΐνηδες. Το μέλλον σου πλέον έχει χαραχτεί... και είναι η μουσική. Ο Μίλτος Πασχαλίδης, συνθέτης, στιχουργός, μουσικός, ερμηνευτής αλλά και συγγραφέας («Δύο Νύχτες στο Σαράντι», «Επόπτης»), εδώ και 20 χρόνια ακολουθεί μια απολύτως συνεπή πορεία στο τραγούδι. Συνάμα είναι ένας δημιουργός με λόγο και άποψη - όχι μόνο για την τέχνη του, αλλά και για τον κόσμο όπου ζει. Φυσικά, κάνει και κάποια λάθη: είναι ΑΕΚ...
Τραγουδάω...
Εκείνα τα τραγούδια που θα ήθελα να έχω γράψει. Και πασχίζω να βρω μια ισορροπία διότι, προφανώς, των άλλων είναι περισσότερα από τα δικά μου.
Συνθέτω...
Ολο και πιο δύσκολα, φοβάμαι... Επειτα από 20 χρόνια στην τραγουδοποιία, μου προέκυψε ένας γρίφος που όταν ήμουν νεότερος δεν φανταζόμουν την ύπαρξή του.
Συνεργάζομαι...
Κατά κανόνα με όσους θαυμάζω - είτε είναι μουσικοί είτε τραγουδιστές είτε τραγουδοποιοί. Και είμαι τυχερός. Εχω συνεργαστεί σχεδόν με όλους όσους θαυμάζω. Αυτούς που ζουν στην Ελλάδα, τουλάχιστον.
Φιλία...
Είναι εκείνη η σχέση που ζητάει διαρκώς πότισμα και έχει ως αναγκαία συνθήκη την αλήθεια. Γι' αυτό είναι ακριβή, σπάνια και ανεκτίμητη. Αγαπώ την κόρη μου και όλα τα παιδιά του κόσμου. Και την παιδική ηλικία του καθενός.
Γυρίζω την πλάτη...
Στην αγένεια. Στην αγνωμοσύνη. Στην κακία. Στον φθόνο. Και στις πάσης φύσεως άχρηστες πληροφορίες. Τα χρόνια περνούν την ώρα που εσύ κάνεις σχέδια για τα χρόνια που θα έρθουν. Δεν είναι δική μου ατάκα, αλλά την προσυπογράφω.
Αντιστέκομαι...
Στην απουσία έκπληξης. Μου αρέσει που μπορώ ακόμη να εκπλήσσομαι, είτε θετικά είτε αρνητικά. Με βοηθάει να κρατάω μέσα μου τα ελάχιστα ψήγματα παιδικότητας που μου απομένουν.
Ο έρωτας...
Είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ασθένεια. Θα μπορούσα να τον περιγράψω ως εμπύρετη τύφλωση. Είσαι τελείως στραβός και έχεις πυρετό, άλλοτε καίγεσαι και άλλοτε έχεις δέκατα. Και είναι η μόνη ασθένεια που λυπάσαι όταν περνάει.
Ηράκλειο και Καλαμάτα...
Είναι οι δυο πατρίδες μου. Στη μία γεννήθηκα, στην άλλη ανδρώθηκα. Τις συνέδεσα με ένα τραγούδι γιατί, δυστυχώς, δεν τις συνδέει κανένα καράβι. Αν πρόσθετα και τους Αμπελοκήπους, θα ήταν το αιώνιο τρίγωνο από το οποίο δεν μπορώ - και δεν θέλω - να ξεφύγω.
Κακιά συνήθεια...
Είναι ό,τι μας δένει στα παλιά. Αυτό που δεν αλλάζει όταν όλα αλλάζουν. Πιθανότατα, ο σκληρός πυρήνας της ύπαρξής μας.
Ο Αλκης Αλκαίος...
Υπήρξε ακριβός φίλος. Και καμαρώνω γι' αυτό. Κάθε φορά που λέω τραγούδια του σοκάρομαι που λείπει, που δεν θα τον ξαναδώ. Το ίδιο και ο Μητροπάνος. Και ο Μάνος Ξυδούς. Ολοι. Ο θάνατος των αγαπημένων μας είναι κάτι το αδιανόητο, το αφόρητα σκληρό, μου κάθεται στον λαιμό. Δεν τον χωνεύω με τίποτα.
Κρίση...
Είναι μια κενή λέξη με την οποία προσπαθούμε να περιγράψουμε αυτό που μας συμβαίνει τα τελευταία τρία χρόνια. Μάλλον πρόκειται για μια λέξη που ωραιοποιεί την κατάσταση. Οι κρίσεις είναι ακραία γεγονότα που, σε γενικές γραμμές, ξεκινούν με μια έξαρση, ύστερα έρχεται μια εκτόνωση και στο τέλος μια επιστροφή στην πρότερη, «κανονική» κατάσταση. Π.χ. κρίση άγχους, κρίση βήχα, κρίση τρέλας, κρίση ταυτότητας κ.λπ. Οταν ένα γεγονός παγιώνεται, δεν μπορούμε να μιλάμε για κρίση. Οταν δεν μπορείς να επιστρέψεις στην πρότερη κατάσταση, δεν μπορείς να μιλάς για κρίση. Αυτό που ζούμε, είτε τα τρία είτε τα 33 τελευταία χρόνια, εύκολη ή δύσκολη, ανέμελη ή ζορισμένη, συλλογική ή μοναχική, είναι απλά η ζωή μας.
Πολιτική και πολιτικοί...
Η χαώδης απόσταση από τη θεωρία στην πράξη. Στην Ελλάδα, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, αδιάντροπα μέτριοι και οδυνηρά κατώτεροι των περιστάσεων.
Το φως...
Είναι παντού. Στο γέλιο των παιδιών, στις αγάπες, στα μάτια των φίλων, στην ομορφιά, στα ωραία τραγούδια, στη θάλασσα. Το φως είναι παντού, αρκεί να βγάλεις τα μαύρα γυαλιά.
Τα τραγούδια μου...
Το επιθυμητό: να σας παρηγορούν, να σας συντροφεύουν, να σας τσιγκλάνε, να σας χαϊδεύουν, να σας πειράζουν, να σας ενοχλούν, να σας κλείνουν το μάτι, να σας θυμίζουν τα όμορφα που κατοικούν εντός σας. Το εφικτό: δεν έχω ιδέα.
ΑΕΚ...
Νέα Φιλαδέλφεια, 1979, φιλικό με Στεάουα Βουκουρεστίου, με έχει πάει ο μπαμπάς μου. Η μάνα μου, άγρυπνος προφήτης όλων των δεινών, με προειδοποιεί: «Πάρε μαζί και τα γυαλιά σου». Την αγνοώ, ως συνήθως. Και το πληρώνω, ως συνήθως. Η μυωπία μόλις έχει κάνει την εμφάνισή της και δεν τη... σπουδαιολογώ. Το μόνο που έβλεπα εν μέσω αδιάλειπτης θολούρας ήταν κάτι τύπους να τρέχουν. Και ήξερα ότι οι κίτρινοι ήταν οι δικοί μας. Χάσαμε 2-0. Εφυγα από το γήπεδο διπλά σκασμένος. Εκ των υστέρων, χαίρομαι. Ηταν η μοναδική μας ήττα που δεν την είδα ποτέ.
Πότε & που
Ο Μίλτος Πασχαλίδης εμφανίζεται στις 28/8 στηνΤεχνόπολη, στο Γκάζι. Τον συνοδεύουν οι Μιρέλα Πάχου (πιάνο, ακορντεόν, τραγούδι), Δημήτρης Σινογιάννης (ηλεκτρική κιθάρα), ΔημήτρηςΜουτάφης (μπάσο), Ηλίας Δουμάνης (τύμπανα), Θύμιος Παπαδόπουλος (πνευστά).
Στις 21.30
